نالیدن کم جان چراغ بر ظلمت غربت زده اتاق تاریک من

هجوم سقف و دیوار و ایینه و تنهایی.شبی به تلخی مزه سیگارم

بنزین.سرنگ.تیغ.چشمان هراس ناک و توهم افکار پوچ بی هدف

به یاد تو سیگارم را زیر پا کشتم.کاش صورت تو زیر خاکسترش بود

صورتم پشت سایه میله پنجره ها.اسارت صدایم در زندان بغض سنگینم

کاش بودی.کاش میدیدی حسادتم را به عشق بازی ماه و اسمان

دیوارها مرا متعجب مینگرند که میان پرسه سرد باد به دنبال تو میگردم

در غربت جاده های خاطره سرمای دستی که گرمای وجودت را حرامم کرد نفس میکشید

توان دیدن مرداری که در ایینه به من خیره شده در من نیست.

زمان خشکیده در رگ سرما زده این شب بارانی.تابش نور رعد بر تن این پنجره ها

توان به دوش کشیدن خودم را ندارم.خواب خدا مثل همیشه سنگین است

اما در میان زاویه تاریک و مرموز اتاق چشمان سرخ همیشه بیدار شیطان میدرخشد

خودم را در این آیینه نحس شکستم اما تکه های خون الودش باز مرا در خود زنده کرد

ثانیه ها قربانی حرکت خشک عقربه. تنها شانه های خودم مدفن اشکهای سردم بود

تجاوز شیطان به لحظه های من. احساس سگی خود گریزی.

احساس حقارت پس مانده از یک شب شهوت زده.

                                         و دیگر . . .